|
For vekas visdomsord, sjekk hovudsida.
For oppdatert liste over siste nyhende, sjå hovudsida.
|
Merittar : Sander Englund Smørdal
Senior-NM:
7 gull: 50 og 100 fri kortbane 2006,2007,2009, 50 fri langbane 2009
7 sølv: 200 fri kortbane 2007, 50 fri og 100 fri langbane 2007, 50 fri kortbane 2008, 50 fri og 200 fri langbane 2008, 100 fri langbane 2009
7 bronse: 100 fri kortbane 2005, 400 fri kortbane 2006, 200 fri langbane 2005,2006,2007, 100 fri kortbane 2008, 100 fri langbane 2008
Stafett: 8 gull, 15 sølv, 13 bronse.
Junior-NM:
1 gull: 50 fri langbane 2003
5 sølv: 100, 200, 400 fri kortbane 2003, 100 fri, 200 fri langbane 2003
1 bronse: 50 fri kortbane 2003
Totalt: 16 gull, 27 sølv, 21 bronse. 64 NM-medaljar.
Anna:
Beste plassering ÅM samanlagt: 9 - 2002
Beste plassering ÅM individuelt: 7 - 400 fri 2001
Beste plassering verdscup: 15 - 200 fri Stockholm 2007
Plasseringar EM Kortbane: 39 - 50 fri 2008, 46 - 100 fri 2008, 11 - 4x50 fri 2008
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Eg er fødd og oppvaksen på Nordfjordeid i Sogn og Fjordane. Nordfjordeid ligg i Eid Kommune heilt nord i Sogn og Fjordane, og der har eg gått på Nordfjordeid Barneskule, Eid Ungdomsskule samt Eid Vidaregåande skule. Etter at eg var ferdig med den vidaregåande skulen flytta eg til Bergen for å satse på min store lidenskap, og kanskje kan det også kallast min store eigenskap.
Son av Børre Olav Smørdal, son av Olav og Olina Smørdal, og Siv Mari Englund Smørdal, dotter av Kari og Lars Englund. Bror av Linda, og onkel til Børge Aleksander. Det er min næraste familie. Ein familie som støttar meg i alt, og ein familie som eg alltid kan stole på, uansett kva aspekt av livet det er snakk om.
Heile familien støttar meg i symjinga, og hadde støtta meg om eg valde å gjere noko heilt anna og. Pappa har vore fotball- og symjetrenaren min. Både mamma og pappa har vore leiar i den lokale symjeklubben på Eid, og har vore særdeles aktive i den klubben i 15-20 år. Min søster har også vore symjetrenaren min ein periode. Ein kan trygt sei at uten familien til å legge forhalda til rette for meg hadde eg aldri vore der eg er i dag med symjinga. I dag er dei mest supportarar (her må eg nemne onklar og tanter også!) og økonomiske støttespelarar. Mamma og Pappa er utvilsomt mine to største sponsorar, og det er eg takksam for.
I mine yngre år var det mykje fotball det gjekk i, sjølv om eg bedreiv dei fleste idrettar på eit eller anna nivå. Eg var ekstremt aktiv, kanskje ikkje hyperaktiv, men GÅ, det kunne eg ikkje. Det er berre å spørre min mor. Ikkje ein gong i fine klær i vått vær var det aktuelt å gå for min del. I alle fall ikkje lenger enn til eg var ute av syne. Hagen blei brukt til fotball om sommaren og langrenn om vinteren. Heile året var det eit par besøk i basseng i veka - heilårsidrett det, men det låg ikkje mykje seriøst i det. Den gongen.
Fleire gongar i mine yngre år var det i tillegg snakk om å gi seg med badinga, for det var stort sett det det var den gongen - bading. Det var fotball eg tykte var kjekkast, og det var det eg stort sett brukte all mi fritid til. Det som nok blei mi bane innafor fotballen var at eg omlag la vekk fotballen totalt om vinteren. Eg gjekk på ski og svømte. Noko ball-leik var det i alle fall veldig lite av. Innetrening var heller ikkje aktuelt for meg i mine yngre år, av ein eller annan grunn.
Kanskje på grunn av min meir stabile arbeidsinnsats, og moglegens på grunn av eit større talent, var det symjinga som blei der eg etterkvart presterte best. Eg blei ganske tidleg dominerande i Sogn og Fjordane, symjemessig, ettersom symjesporten i Sogn og Fjordane i den perioden låg ganske brakk. Den er mykje betre stilt i dag, sjølv om det knapt kan seiast å vere eit maktsenter i Norsk symjesport.
Fotballkarriera enda med seniorfotballspel for Haugen IL i 6. divisjon, med eit gjestespel i 5.divisjon ein sesong, men med stadig minkande treningsmengde. På den tida var symjinga byrja å ta mykje tid, og mange helgar, og symjing på nasjonalt nivå blei prioritert før fotball på ekstremt lokalt nivå. Høgdepunktet i fotballkarriera var ein sølvmedalje på Hønefoss Cup med Lillegutlaget på for Eid IL, og seriemeisterskap same året. Det sei vel det meste.
Under mine ungdomsskuleår var eg også aktiv i Fjordabladet sin ungdomsredaksjon, det siste året som redaktør i ungdomsredaksjonen. Kvaliteten på arbeidet bar preg av eit ungt sinn, men ein gong klarte vi i alle fall å sette sinnene i kok på ungdomsskulen. Å evaluere læringsmiljøet på ungdomsskulen var visst ikkje noko særskild artig nyheitssak meinte lærarane ved skulen.
Når eg kvalifiserte meg for Årsklassemønstring Nasjonal Finale i 1998 var alle tankar om å slutte med symjing for lengst borte, og har holdt seg borte sidan. ÅM er eit slags allround-meisterskap med litt lengre distansar som skal fremje allsidigheit bland unge symjarar i Noreg. Det passar veldig dårlig for min del. Første året blei eg desidert sist etter diskvalifikasjonar og sjukdom som ødela alt for min del.
Frisymjinga mi har alltid vore blandt dei bedre i mi årsklasse, om enn ikkje heilt der oppe dei første åra. Resten har det vore dårlig med. Talent og mangel på treningstid må nok ta skulda for det. Å satse på frisymjing var eit bevisst val som vi gjorde relativt tidleg. I 1999 var eg 2 poeng frå å kome med til ÅM, og i 2000 prioriterte eg det vekk. 200 butterfly var eg ikkje trent nok til å symje då. To til tre treningsøkter i veka er rett og slett for lite om ein skal satse på lengre distansar og forskjellige distansar.
I 2001 kom eg igjen med i ÅM nasjonal Finale i Modum, utan at eg eigentleg satsa på det. 7.plass på 400 fri var beste plassering dette året og beste individuelle plassering på ÅM nokon sinne. ÅM- "eventyret" var over for min del i 2002 med siste ÅM for mi årsklasse. 8.plass på 400 fri som beste plassering dette året var skuffande, medan 9.plass samanlagt fortel om ei rekkje av mitt årskull i fråfall meir enn min eigen framgong på butterfly, rygg og bryst.
Hausten 2001 byrja eg på Eid Vidaregåande Skule, Allmennfagleg linje, eit val eg ikkje angrar på i det heile, sjølv om svært få av mine beste kameratar valde det same. Eg var faktisk inne på tanken om Norges Toppidrettsgymnas i Bærum, særskild sidan min beste kompis, skiskyttaren Ronny Hafsås, skulle byrje på NTG Geilo, men sett i bakspeilet kan eg ikkje angre på dette valet. Kva blei det ut av mi aldersgruppe på NTG symjing? Særs lite. Både symjemessig og sosialt var nok Eid VGS det beste valet.
Det første junior-NM-kravet kom i 2002, og når det først kom så kom alle NM-krava på løpande band. 50 fri-kravet blei teken i Florø i februar eller mars dette året. Etter Mjøs-Svøm i juni var eg kvalifisert for alle fri-distansar, 50 opp til 1500. Verdt å merke seg er likevel at svært få av tidene eg hadde på dette tidspunktet, ikkje hadde vore gode nok for å kvalifisere meg til junior-NM no lenger, med dagens tidskrav. Hadde eg ikkje tatt krav dette året, ville eg neppe svømt den dag i dag. 8.plass på 200 fri på kortbane-NM i desember, var beste plassering under dei to NM som vart arrangert dette året.
Symjekarriera tok verkeleg av i 2003. Treningsmengdene var gradvis auka, men eg låg stadig vekk på tre symjetreningar i veka på det jamne. Det skal nemnast at nesten kvar helg blei brukt på symjing, anten det var trening eller konkurranse. Trøndersvøm dette året tok eg mitt første senior-NM-krav, noko som blei min billett inn til treningsleir med min noverande klubb Bergensvømmerne. Den treningsleiren i påska 2003 forandra livet mitt fullstendig. Framgongen var enorm i ettertid. Om det var berre fysiske forbetringar vitast ikkje, men antakeleg var det ein god bit psykisk framgong. Eg hang jo med Noregs beste symjeklubb på trening!
På NM langbane det året symde eg inn til juniorgull på 50 fri, og sølv på 100 og 200 fri. Lenger enn det var eg ikkje trent til. Her fekk eg også mine første seniorfinalar på 50 og 100 meter fri. I Juli hadde eg over to sekunder betre pers på 100 fri langbane enn persen eg hadde på same distanse på kortbane i april. Normalt sett er det to sekund forskjell på kortbane og langbane, fordel kortbane! Under junior-NM kortbane november same året blei det tre sølvmedaljar og ein bronsemedalje. Den største skuffinga kom med bronse på 50 fri, distansen eg vann på langbane. Uansett, å gå frå ein topp 10-plassering året før til medaljesankar året etter måtte vere bra framgong.
2004 blei eit år utan medaljar på NM-nivå. Det var første senioråret mitt. Den største endringa i livet mitt, kanskje nokon gong, skjedde dette året. Eg var ferdig på vgs, og etter russetida og den påfølgande sommaren var det på tide å flytte på meg. Eg hadde allereie fått nære band til Bergen, og det blei svært naturleg å flytte hit for verkeleg å kunne satse. Difor valde eg Bergen først, før eg visste kva eg skulle gjere her.
Valet falt til slutt på ei Bachelorgrad i medievitskap. Etter først å ha søkt på idrettstroppen i Militæret på Håkonsvern og komt inn, så blei denne delen av militæret lagt ned, og eg blei friteken i fredstid. Planen hadde lenge vore å bli journalist, og i mangel av journalistutdanning i Bergen, den gongen, blei det altså medievitskap. Det var eit godt val. Arbeidsmengda var overkomeleg, samstundes som eg gjorde noko eg interesserte meg for ved sidan av symjinga.
At eg trivdes i Bergen viste seg snart igjen i bassenget. Under Nordsjøstevnet det året kvalifiserte eg meg for rekruttlandslaget, noko som medførte deltaking i verdscupen i Stockholm og Berlin våren 2005. Ei verdifull erfaring, sjølv om eg ikkje imponerte på nokon måte. Dette året tok eg også min første Senior-NM medalje. Bronse på kortbane, 100 fri.
Mars 2006 tok eg mine første NM-gull. 50 og 100 fri kortbane. Ikkje det at eg var fornøgd tidsmessig, men ein merkedag likevel. På langbane blei det berre bronse, på 200 fri. Eg var per no blitt ein kortbanesymjar, og det er eg vel framleis. Betre på kortbane. Hausten 2006 fekk eg kyssesjuka, noko som der og då verka som katastrofe og krise. I etterpåklokskapens ljos kom eg styrka ut av dette. Eg visste kva eg ville, og eg gjorde det, når eg kom tilbake. Når eg var frisk byrja eg også å jobbe som badevakt i bassenget der eg trenar, Sentralbadet i Bergen. Eit sårtrengt tilskot til ein tøft utsett økonomi, men så mykje jobbing blir det ikkje.
Under NM kortbane 2007 slo eg verkeleg igjennom. 49.26 på 100 fri og Noregs nest beste tid gjennom tidene var så uendeleg mykje betre enn noko eg har gjort før, 1.4 sekund betre for å vere nøyaktig. Det var stort. Å bryte 23 sekundersgrensa på 50 meter, 50 sekundersgrensa på 100 og 1.50 på 200 under eit og same stevne var ein drøm som blei sanning. No kvalifiserte eg meg igjen for landslaget, denne gongen Utfordrergruppa. NM Langbane blei igjen ein skuffelse i alle fall tidsmessig. Medaljemessig var fasiten to sølv, og ei bronse - betre enn før, men medaljar betyr ikkje så mykje lenger. Faktisk. Det er det å bli bedre enn kva eg har vore før som betyr noko.
Verdscupen hausten 2007, same stad som i 2005, blei ei skuffing. Her skulle eg faktisk prestere, og alt var lagt opp til at eg skulle prestere, men eg gjorde det ikkje. Det betyr ikkje at eg gjev opp. Treningsleiren i Florida desember 2007/januar 2008 var særs bra for meg, og legger grunnlaget for at 2008 skal bli langt betre enn 2007, mitt beste symjeår var.
Engelsk årsstudium, det blei det eg skulle fylgje opp bachelorgrada eg blei ferdig med i Mai 2007 med. Eg legg likevel ikkje skjul på at det er symjing som gjeld. Studeringa kjem no enno lenger bak i prioriteringsrekkefølgja enn før. Fulltidsstudium er vanskeleg å kombinere med all den reisinga og treninga som eg no foretar meg, i alle fall Engelsk, som var meir krevjande enn eg tidlegare hadde tenkt og forutsett meg. Eg håpar på å kome meg igjennom dette året. Kva det neste året skal bringe har eg likevel ikkje klart for meg enno.
Eg vonar eg skal bli enno bedre å symje i framtida, kanskje spesielt på langbane, der OL alltid foregår. Eg skal i alle fall gjere alt for at dette skal kunne gå i oppfylling. Utviklinga går rett veg. Om du eller ditt firma har lyst å hjelpe meg, vær vennleg ta kontakt. Les meir på forsida.
|
For oppdatert liste over siste bloggar, sjå hovudsida.
|
